نگاهی به «نسیم وصل» نخستین كار مستقل همایون شجریان

فقط برای حضور

این مطلب نقد گونه را چند سال پیش به مناسبت انتشار نخستین کار  مستقل همایون شجریان با عنوان «نسیم وصل» به آهنگسازی محمد جواد ضرابیان در روزنامه همشهری نوشتم که بازتاب خوبی نداشت و شنیدم فرزند استاد دلخور هم شده اند. حتی همکار گرامی سید ابوالحسن مختاباد نیز در همان صفحه این نوشته را مورد نقد قرار داد و در اینجا هم عیناً آمده است.  اینک با گذشت 5 سال از انتشار آن نوشته و همچنین انتشار سه اثر موسیقایی دیگر از این هنرمند جوان، شاید بهتر بتوان قضاوت کرد که این مطلب  چقدر با واقعیت تطابق دارد.

دیدار با استاد احمد ابراهیمی، خواننده قدیمی

عده ای تصور می کنند آواز یعنی جیغ زدن

الان موسیقی ما در حالت رکود به سر می برد، نمی گویم انحطاط، این رادیو به جان موسیقی ایرانی افتاده است. من هر روز گوش می دهم. مرتب آهنگ پخش می کند. اما همه اش بیات اصفهان است. آن هم ظاهراً شب ها یک عده به ماهواره گوش می دهند و همان را بازخوانی می کنند. اگر شما شنیدی کسی چهارگاه بخواند.  

سه تار در جست و جوی صداهای بم

نوشته ای از علی اکبر شکارچی در باره کنسرت اخیر محمد رضا لطفی

نوازندگان آرش وار گروه شیدا

آرش كمانگیر افسانه است ولی من آنرا باور می كنم. به خدا باور می كنم. او از جنس همین هنرمندان كمانگیر امروزی بود، اینان نیز از همان جنس. آنان را دوست بدارید، آنان را باور كنید، اگر آرش افسانه بود، اینان عین حقیقت هستند.

گفت و گو با مجید كیانی، موسیقیدان و نوازنده سنتور 
         سطحی شده ایم

 دغدغه های وی برای حفظ مواریث گذشتگان و موضع گیری هایش درخصوص برخی حركت های نوآورانه، باعث ایجاد شكافی عمیق با طیف وسیعی از موسیقیدانان امروز كشور شده است. این گفت و گو کوششی است برای كم كردن شكاف مزبور كه می خوانید. 

نگاهی به کنسرت گروه های سه گانه شیدا در تالار کشور

سرآغاز خوشی برای موسیقی دستگاهی

 کنسرت گروه های سه گانه شیدا به کارگردانی و سرپرستی محمد رضا لطفی، سرآغاز خوشی برای اجراهای زنده موسیقی در سال 1387 بود. معدود برنامه ای که  

قیصر ترانه سرایی ایران، قیصر نیست

 واقعیت تاریخی چیزی نیست که سلیقه من و شما بتواند با آن روبرو شود. به همین دلیل پیشنهاد می کنم در نامگذاری این جشنواره نیکوی فرهنگی تجدید نظر بفرمایید و به یاد داشته باشید، کلام سرود جاودان "ای ایران" و نام سراینده اش دکتر حسین گل گلاب همان حکایت میدان توپخانه است که هیچ گاه از ذهن مردم ایران پاک نمی شود.

گفت و گو با ژان دورینگ موسیقی پژوه و مستشرق فرانسوی

موسیقی ایرانی از نگاه غربی

ژان دورینگ برای نسلی از علاقه مندان و حتی پی گیران جدی موسیقی ایران، یادآور پژوهش های جدی و عمیق در موسیقی ایرانی است. اقامت ۱۰ ساله اش از ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۰ در ایران فرصتی بود تا وی با رموز موسیقی ایرانی آشنا شود. نت نگاری او از ردیف میرزا عبدالله به روایت نورعلی خان برومند، حركتی قابل اعتنا در زمان خود بود. دورینگ نزدیك به یك دو دهه از صحنه موسیقی ایران غایب بود تا اواسط سال 1381 كه به جای كریستف بالایی در انجمن ایرانشناسی فرانسه قرار گرفت. وی پس از اتمام مأموریت 4 ساله اش به فرانسه بازگشت و هم اینک در پاریس به اتفاق همسر ایرانی اش لیلی آتشکار زندگی می کند. فرزند مشترکشان ... 

گزارشی از یک کنسرت نادیده

 گفتم من کنسرت را ندیدم. گفت "مهم نیست، عکاس روزنامه ما تعدادی عکس خوب گرفته و مدیر مسئول می خواهند هر طور شده آنها را چاپ کند. منهتی بدون مطلب نمی شود. چیزی بنویس که به این عکس ها بخورد." به اصرار و اجبار قلم از دستش ستاندم و بدون این که چند خط نگاشته وی را خط بزنم، مقدمه کوتاهی بدان افزودم و تا آخر ادامه دادم.